"سپندار مذگان" : روز عشاق
اين روز در تقويم جديد ايراني دقيقا مصادف است با ۲۹ بهمن، يعني تنها ۳ روز پس از والنتاين میباشد ، اين روز "سپندار مذگان" يا "اسفندار مذگان" نام داشته است و قدمت آن به بیست قرن پیش از میلاد مسیح میرسد.
فلسفه بزرگداشتن اين روز به عنوان "روز عشق" به اين صورت بوده است كه در ايران باستان هر ماه را سي روز به حساب مي آوردند و علاوه بر اينكه ماه ها اسم داشتند، هريك از روزهاي ماه نيز اسم داشتند. بعنوان مثال روز اول هر ماه ، روز اهورا مزدا، روز دوم هر ماه ، روز بهمن ) سلامت و انديشه) ، روز سوم هر ماه ، روز ارديبهشت (بهترين راستي و پاكي ) ، روز چهارم هر ماه ، روز شهريور ( شاهي و فرمانروايي آرماني) و روز پنجم هر ماه ، روز "سپندار مذ" بوده است. سپندار مذ (گستراننده، مقدس و فروتن ) لقب زمين است. زمين نماد عشق است چون با فروتني، تواضع و گذشت به همه عشق مي ورزد. زشت و زيبا را به يك چشم مي نگرد و همه را چون مادري در دامان پر مهر خود امان مي دهد. به همين دليل در فرهنگ باستان اسپندار مذگان را بعنوان نماد عشق مي پنداشتند.
در هر ماه، يك بار، نام روز و ماه يكي مي شده است كه در همان روز كه نامش با نام ماه مقارن مي شد، جشني ترتيب مي دادند متناسب با نام آن روز و ماه. مثلا شانزدهمين روز هر ماه مهر نام داشت و در ماه مهر، "مهرگان" لقب مي گرفت. همين طور روز پنجم هر ماه سپندار مذ يا اسفندار مذ نام داشت كه در ماه دوازدهم سال كه آن هم اسفندار مذ نام داشت، جشني با عنوان " سپندار مذگان یا اسفندار مذگان" مي گرفتند.
سپندار مذگان جشن زمين و گرامي داشت عشق است كه هر دو در كنار هم معنا پيدا مي كردند. در اين روز زنان به شوهران خود با محبت هديه مي دادند و مردان نيز به زنان و دختران هديه می دادند و آنان را گرامی می داشتند.
ملت ايران از جمله ملت هايي است كه زندگي اش با جشن و شادماني پيوند فراواني داشته است، به مناسبت هاي گوناگون جشن مي گرفتند و با سرور و شادماني روزگار مي گذرانده اند. اين جشن ها نشان دهنده فرهنگ، نحوه زندگي، خلق و خو، فلسفه حيات و كلا جهان بيني ايرانيان باستان است.
آنچه براي معاصرين و آيندگان حائز اهميت است، ارزشي است كه هر ملتی در زرادخانه فرهنگي بشريت دارد. اميدوارم با آگاهی بیشتر شكوه و زيبايي فرهنگ کهن خود را بیشتر بشناسیم و روزي فرا نرسد که آيندگان ما را به کوتاهي در این مورد متهم کنند .
حوالي ۲۶ بهمن ماه (۱۴فوريه) ، " والنتاين" : روز عشاق
در قرن سوم ميلادي ، مطابق با اوايل امپراطوري ساساني در ايران، در روم باستان فرمانروايي بنام كلوديوس دوم حکمرانی می کرده است. كلوديوس عقايد عجيبي داشته است از جمله اينكه : سربازي خوب خواهد جنگيد كه مجرد باشد. از اين رو ازدواج را براي سربازان امپراطوري روم ممنوع مي كند. كلوديوس به قدري بي رحم وفرمانش به اندازه اي قاطع بود كه هيچ كس جرات كمك به ازدواج سربازان را نداشت. اما كشيشي به نام سنت والنتيوس(والنتاين)، مخفيانه عقد سربازان رومي را با دختران محبوبشان جاري مي كرد. كلوديوس دوم از اين جريان خبردار مي شود و دستور مي دهد كه والنتاين را به زندان بيندازند. والنتاين در زندان عاشق دختر زندانبان مي شود.
سرانجام كشيش به جرم جاري كردن عقد عشاق، با قلبي عاشق اعدام ميشود. بنابراين او را به عنوان فدايي وشهيد راه عشق مي شناسند و در کلیسای کاتولیک به افتخار قدیس والنتاین جشنی برگزار می کردند و از آن زمان نهاد و سمبلي مي شود براي عشق و این ابراز عشق معمولاً با فرستادن کارت والنتاین به صورت ناشناس انجام میشود.
۱۴ فوریه (روز والنتاین) و ۲۹بهمن ( روز سپندار مذگان ايرانيان باستان) که هر دو روز عشاق می باشند را گرامی می داریم وجشن هاي ملي و باستانی را زنده نگه می داریم و به فرهنگ وتمدن خودمان دقيق تر می نگریم.
جشن سپندار مذگان ، جشن والنتاین ، روز عشاق ، مبارک.